Eksperci porównują ja do Eboli i ostrzegają, że jeśli jej rozwój nie zostanie zatrzymany, epidemia może rozprzestrzenić się na całym Bliskim Wschodzie – mowa o leiszmaniozie, chorobie pasożytniczej, która atakuje Syryjczyków z ogarniętych wojną rejonów kraju.
Leiszmanioza należy do grupy chorób pasożytniczych. Na ludzi przenosi się ona za pośrednictwem komarów. Zakażenie leiszmaniozą skórną szybko daje objawy w postaci owrzodzeń i trudno gojących się ran. Zmiany pojawiają się głównie na twarzy, szyi i kończynach. Inna postać leiszmaniozy – skórno-sluzówkowa, może doprowadzić do zniekształcenia twarzy, uszkodzenia tkanek miękkich oraz chrząstek kości i nosa.
Nagły wybuch ognisk chorobowych łączy się bezpośrednio ze zbrodniczą działalnością Państwa Islamskiego. Bojownicy rzadko biorą jeńców, a zbezczeszczone ciała przeciwników pozostawiają bez skrupułów na miejscu walk. W wysokich temperaturach zwłoki szybko gniją i stają się pożywką wszelkiego rodzaju bakterii, które następnie przenoszone są na ludzi poprzez ugryzienia zarażonych moskitów. Walka z chorobą jest o tyle trudna, że bojówki ISIS niszczą wszystko na swojej drodze – łącznie ze szpitalami i placówkami medycznymi.
Uchodźcy z wirusem polio. Niemieccy naukowcy ostrzegali przed epidemią
Początkowo choroba rozwijała się w początkowo w miastach, w których dżihadyści toczyli walki, jajk Raqqa czy Deir al-Zour. Twierdze Państwa Islamskiego szybko jednak pustoszały w miarę jak ludność uciekała przed horrorem wojny. Niestety, wraz z nimi, na dalsze tereny Bliskiego Wschodu przedostała się leiszmanioza.
Skala problemu jest zatrważająca. W latach 2000 – 2012 w Libanie odnotowano sześć przypadków leiszmaninozy. W 2013 było ich 1033. “Sytuacja jest tragiczna” – komentuje ekspert ds. epidemiologii dr. Waleed Al-Salem. “Choroba jest praktycznie w całej Syrii, ale również w krajach ościennych: Iraku, Libanie, Turcji” – komentuje.
Przedstawiciele ONZ tłumaczą, że aby uniknąć dalszego rozprzestrzeniania się leiszmaniozy potrzebna jest przede wszystkim poprawa warunków sanitarnych w obozach dla uchodźców. Istotna jest również szybka diagnoza objawów i natychmiastowe wdrożenie leczenia, co w ogarniętych wojną rejonach jest szczególnie trudne.