Negocjacje pomiędzy Theresą May i liderami 27 państwa wchodzących w skład Wspólnoty już wkrótce się zaczną. Kogo do walki poślą David Davis, brytyjski sekretarz do spraw Brexitu i Michel Barnier, główny negocjator strony unijnej?
Póki co poznaliśmy nazwiska najważniejszych graczy w negocjacjach między UK, a UE, ale za ich plecami stać będą dziesiątki jeśli nie setki innych osób, które choć zdecydowanie mniej medialne, to będą miały kluczowy wpływ na rozmowy brexitowe. Kim więc są ci ludzie z drugiego szeregu, kto wchodzi w skład przysłowiowych kadr zarówno po jednej, jak i drugiej stronie barykady?
Wypada zacząć od duetu unijno-brytyjskiego. Sabine Weyand, która w Komisji Europejskiej zajmuje się sprawami handlowymi i w zespole Barniera będzie jedną z najważniejszych figur oraz Alex Ellis, były ambasador UK w Brazylii, a teraz dyrektor generalny w Department for Exiting EU (DExEU) – według mediów na Wyspach będą jednymi z najważniejszych rozgrywających z drugiego szeregu podczas negocjacji. W swoich sztabach zajmują się często niewdzięczną robotą zbierania informacji, dochodzenia do faktów i formułowania wniosków, które są potem używane przez negocjatorów.
Atak cybernetyczny wpłynął na wynik referendum ws. Brexitu? Parlament ujawnił szokujące informacje
Warto dodać, że Ellis i Weyand współpracowali już ze sobą przy okazji unijnych regulacji dotyczących klimatu i pozostają dobrymi znajomymi, co jest świetną wróżbą w obliczu prężących muskuły May i Barnierem.
Warto dodać, że zarówno UE, jak i UE pomimo zapewnień, że przed uruchomieniem Artykułu 50 nie będą prowadzone żadne oficjalne rozmowy odnośnie brexitowego rozwodu doprowadzili do kilku prywatnych spotkań w tej sprawie. Ilu, o czym na nich rozmawiano i jakie będą miały one wpływ na negocjacje – tego się nie dowiemy pewnie nigdy, ale wielokrotnie w ich kontekście pojawiało się nazwisko Olivera Robbinsa. Stały sekretarz przy DExEU miał wykazać się inicjatywą podczas tych nieformalnych negocjacji i dla premier May będzie jednym z najważniejszych doradców szykujących grunt pod dalsze rozmowy.
Nie można też zapomnieć o Donaldzie Tusku. Bez udziału byłego premiera Polski i jego ugodowej postawy Theresa May nigdy nie złagodziłaby swojej styczniowej postawy "no deal is better than a bad deal". Dzięki postawie Tuska, który w środowisku unijnym słusznie uchodzi za osobą kierującą się pragmatyzmem, a z perspektywy brytyjskiej będzie kimś, kto będzie temperował zapędy Angeli Merkel, uruchomienie Artykułu 50 wyglądało, jak wyglądało. Ale w sztabie niemieckiej kanclerze znajduje się Martin Selmayr, który w rozmowach będzie odgrywał rolę "złego gliny" i równoważył wpływy Tuska.
Nawet politycy z Brukseli nazywają go osobą bezwzględną o iście makiawelicznej duszy. Jakby tego było mało jest osobą wpływową w Unii – prawdopodobnie bez jego lobbingu głosy o brytyjskim rachunku sięgających 50 miliardów funtów nie byłyby tak silne, a wspomniana kwota – znacznie niższa.
Mamy zatem z jednej strony takiego Selmayra, a z drugiej – Tuska. May przy każdej możliwej okazji podkreśla swoją twardą postawę, a Barnier odpowiada jej tym samym. Dalej – mamy parę Weyand-Ellis, która wydaje się dobrze dogadywać i dążyć do kompromisu, który zadowoli obie strony. Którymi z tych dróg potoczą się brexitowe ngocjacje?