Afgańczycy, którzy dorastali na Wyspach, zostali objęci (zgodnie z brytyjską polityką imigracyjną) masową deportacją do kraju, z którego pochodzą, jednak już go nie pamiętają i są z nim mniej związani niż z Wielką Brytanią.
Średnio stu Afgańczyków każdego roku jest deportowanych do ojczystego kraju mimo tego, że nie byli w nim od lat. Wielu z tych, którzy zostali deportowani, zdobyło wykształcenie w Wielkiej Brytanii i wiąże z nią swoją przyszłość.
Zgodnie z brytyjską polityką imigracyjną ich zezwolenie na pobyt zostaje automatycznie anulowane po przekroczeniu przez nich 18. roku życia i zostają umieszczeni na liście osób oczekujących na deportację.
Odesłani do ojczystego kraju Afgańczycy bardzo często nie wiedzą nawet, gdzie mieszkają ich rodziny, gdyż nie widzieli ich i nie byli z nimi w kontakcie od lat. Część z nich po odesłaniu do kraju staje się bezdomna, pada ofiarą ataku talibów lub jest porywanych i żąda się za nich okupu.
Skazanym na deportację Afgańczykom trudniej jest starać się o azyl w Wielkiej Brytanii, mimo że to tutaj właśnie mają swoje domy. Kolejną trudną kwestią jest oczekiwanie na decyzję w sprawie azylu, które trwa nawet do czterech lat. Okazuje się również, że afgańskim dzieciom odmawia się stałego azylu dwa razy częściej niż dzieciom innych narodowości.
Od roku 2006 15% wszystkich dzieci oczekujących na azyl w Wielkiej Brytanii, otrzymało status uchodźcy, w porównaniu z 6% afgańskich dzieci. Home Office dało jednak do zrozumienia, że nie zamierza zmieniać istniejącej polityki imigracyjnej, mimo próśb o zweryfikowanie niesprawiedliwego systemu.
