Katharine, Duchess of Kent, zmarła 4 września 2025 roku wieczorem w swoim domu w Pałacu Kensington, otoczona rodziną. Informację tę potwierdził Pałac Buckingham w oficjalnym oświadczeniu opublikowanym dziś.
Kim była Katharine, księżna Kentu?
Urodzona 22 lutego 1933 roku jako Katharine Lucy Mary Worsley w Hovingham Hall w North Riding of Yorkshire. W 1961 roku wyszła za mąż roku za księcia Edwarda, księcia Kentu — kuzyna królowej Elżbiety II. W 1994 roku dokonała konwersji na katolicyzm — była pierwszym przedstawicielem rodziny królewskiej, który to zrobił od czasów Przekazania Ustawy przez „Act of Settlement” z 1701 roku.
Oficjalnie zakończyła pełnienie obowiązków królewskich w 2002 roku. Wówczas zrzekła się tytułu „Her Royal Highness”. Wolała być znana jako „Katharine Kent” lub „Mrs Kent”.
Przez ponad dekadę uczyła muzyki w szkole podstawowej w Hull, często incognito — nawet dyrektor nie wiedział, kim jest.
Wspierała charytatywne inicjatywy, zwłaszcza te związane z muzyką i młodzieżą, założyła organizację „Future Talent” pomagającą młodym talentom muzycznym z mniej zamożnych rodzin.
Wielokrotnie pojawiała się na Wimbledonie, wręczając trofea i pocieszając przegrane finalistki.
Dziedzictwo Katharine, księżnej Kentu
Konwersja księżnej Kentu na katolicyzm w 1994 roku wydarzeniem przełomowym
Brytyjska monarchia od czasów Reformacji (XVI w.) wiązała się ściśle z Kościołem anglikańskim, którego najwyższym zwierzchnikiem jest król lub królowa. Co więcej w 1701 roku wprowadzono Act of Settlement. Zakazywał on katolikom obejmowania tronu oraz zawierania małżeństw z katolikami (pod groźbą utraty praw do sukcesji). Katolicyzm był więc przez stulecia „religią wykluczoną” w kontekście brytyjskiej rodziny królewskiej.
Jednak w 1994 roku księżna Katharine przyjęła katolicyzm. Ponieważ była pierwszym członkiem bliskiej rodziny królewskiej, który to zrobił od ponad 300 lat, było to wydarzenie przełomowe w historii brytyjskiej monarchii. Miało konsekwencje zarówno symboliczne, jak i polityczne.
Wywołało to spore poruszenie w mediach i opinii publicznej, bo dotykało samego „rdzenia” brytyjskiej tożsamości państwowej.
Decyzja księżnej była postrzegana jako sygnał, że rodzina królewska nie jest już monolitycznym bastionem anglikanizmu. Katharine wybrała wiarę zgodną ze swoim sumieniem, co uczyniło ją bardziej autentyczną w oczach wielu Brytyjczyków. Jej krok zwiększył nacisk na debatę wokół równości religijnej i roli monarchii w pluralistycznym społeczeństwie.
