Kiedyś ślub był głównie mariażem dwóch rodów i fuzją interesów. W dzisiejszych czasach żenimy się głównie z miłości. Za to musi być wystawnie i z pomysłem. Czy to dotyczy też stroju?
Kiedyś też było wystawnie, oczywiście jeśli kogoś było na to stać. A było stać głównie wysoko urodzonych. I to często pan młody miał o wiele bardziej wystawny strój. Reprezentował w końcu swój ród. Dziś ślub to dzień, który należy głównie do kobiety. Dla wielu z nas suknia ślubna jest najważniejszą w życiu, uszytą z marzeń i snów. Kiedyś była to po prostu jedna z sukien, często w uboższych rodzinach – najlepsza z tych, jakie wiszą w szafie. Dziś suknię ślubną zakładamy jeden jedyny raz. Dlatego przykładamy do niej tak dużą wagę. Często przygotowania trwają kilka miesięcy, są przymiarki, poprawki, nawet jeśli nie jest szyta na zamówienie tylko kupowana.
I na zawsze już będzie kojarzyła się z tym dniem.
Oby szczęśliwie. Oczywiście wszystko to, co powiedziałyśmy, dotyczy ślubu kościelnego. Cywilny jest skromniejszy, bez pompy. Tam zwykle kostium czy elegancka sukienka wystarczą. I nie są to ubrania na jeden raz. Ślub kościelny rządzi się własnymi prawami: suknia ma być długa, biała, ecru lub w kolorze kości słoniowej.
Powiedzmy sobie szczerze, ślub jest jedną z niewielu okazji, kiedy możemy założyć na siebie suknię jak z bajki o Kopciuszku i się nie wygłupić.
I ten trend sukni księżniczki nadal się utrzymuje. W końcu ślub to idealne zakończenie każdej bajki. A przynajmniej tak chcemy myśleć. Na drugim biegunie są bardziej nowoczesne suknie, ale nadal utrzymane w klasycznym stylu. Myślę, że dzisiejsza wystawność ceremonii kościelnej i wesela jest wyrazem naszego pragnienia, by ślub był nadal wyjątkowym dniem. Kiedyś małżeństwa były zawierane na zawsze, poza tym często w dniu ślubu panna młoda po raz pierwszy spotykała swojego oblubieńca. To był także symboliczny moment przejścia z dziewczynki w kobietę i sam w sobie był już tak wyjątkowy, że nie trzeba go było podkreślać strojem. Suknia ślubna była elegancka, ale nie różniła się zbytnio od sukien noszonych na co dzień. Dziś wiele par dobrze zna się przed ślubem, często mieszkają już razem, mają dzieci – ślub nie jest już rytuałem przejścia, ale po to właśnie jest ta cała otoczka.
Urok sukni ślubnej polega chyba na jej ponadczasowości. Długa, klasyczna. Każda z nas czuje się w niej jak dama.
W takiej sukni inaczej się poruszasz, jesteś bardziej dystyngowana i zawsze wyglądasz pięknie. Nieważne, czy masz kilka kilogramów za dużo, mały biust czy krzywe nogi. W sukni ślubnej jesteś piękna już z samej racji tego, że masz ją na sobie. Bardzo urokliwym i bogatym w symbolikę elementem ślubnej wyprawki jest welon. Towarzyszył sukni panny młodej już od zarania jej dziejów, to pod nim się ukrywała przed swoim oblubieńcem. Miał symbolizować niewinność, tajemnicę, jego uniesienie podczas ceremonii było swoistym rytuałem przejścia. Przestajesz być panną, stajesz się mężatką. Obecnie welony są głównie ozdobne i praktyczne, nie zasłaniają twarzy kobiety i są łatwe do zdjęcia bez popsucia fryzury.
Skąd wziął się w ogóle ten szał na suknie ślubne jak z bajki?
Wiele w tym temacie zawdzięczamy królewskim ślubom. Księżna Grace Kelly, Wallis Simpson, Diana, których śluby oglądały miliony na całym świecie, podobno jak niedawno ślub Kate Middleton. To były wielkie, królewskie śluby z bogatym ceremoniałem. Zawsze wzbudzały i mimo postępu cywilizacyjnego nadal wzbudzają emocje. I to najważniejsze pytanie: kto zaprojektuje suknię ślubną? Ostatecznie w wypadku Kate Middleton wybór padł na Sarah Burton dla domu mody Alexander McQueen i miliony panien młodych kopiowało jej styl. Uważnie śledzimy też śluby celebrytów, ostatnio najbardziej zapamiętana była suknia Angeliny Jolie, ręcznie ozdobiona rysunkami jej dzieci. Bardzo piękną suknię, romantyczną i w stylu boho, a jednocześnie w jej stylu, miała Kate Moss. Ogromne poruszenie wywołała też suknia fikcyjnej bohaterki – Carrie Bradshow z „Seksu w wielkim mieście“. Wszyscy pytali, co założy ikona mody? Ostatecznie założyła projekt Vivienne Westwood, także licznie zamawiany po emisji filmu.
Jak uchwycić piękno panny młodej i jej niepowtarzalny styl i charakter w jednej sukni?
Po pierwsze, suknia ślubna już jest wyjątkowa poprzez to, że jest szyta na miarę. Ile rzeczy w życiu mamy szansę mieć zrobione na miarę? Po drugie, te miesiące przygotowań są właśnie po to, by ustalić, co podoba się klientce, a co jest w stanie zrobić projektant. Zwykle dzieje się to tak, że przyszła panna młoda przynosi plik zdjęć sukien, które się jej najbardziej podobają, na ich bazie projektantka czy projektant przygotowuje kilka projektów i wspólnie wybierają jeden, dopasowany do sylwetki, pory roku i funkcjonalności sukni, bo w końcu przez cały dzień i noc będziemy musiały się w niej swobodnie poruszać.
A czym jest suknia ślubna dla samych projektantów? Wizytówką? Kompromisem? Kiedyś modelka w sukni ślubnej kończyła każdy pokaz.
Dziś stopniowo się od tego odchodzi, takie sytuacje są raczej wyjątkiem niż normą. Wtedy suknia ślubna była ukłonem w kierunku klientów i tzw. zwykłych ludzi. Podczas pokazu projektanci mogli łamać wszelkie zasady i prezentować najdziwaczniejsze konstrukcje, ale pod koniec, w tym ostatnim projekcie – wracali do klasyki. Nawet w popularnym programie „Project Runway“ suknia ślubna była jednym z zadań uczestników. Bo to jest próba charakteru – jak wypośrodkować między własną wizją, a wizją klientki. Oczywiście, jeśli ktoś jest uznanym projektantem, to osoba, która przychodzi do niego po suknię ślubną, powinna wiedzieć, w jakiej estetyce się porusza, chociaż tu też zdarzają się nieporozumienia.
Jacy projektanci przodują w modzie ślubnej?
Na świecie to Wera Wang, ale ciekawe propozycje ma każdy projektant. Niedawno bardzo fajną kolekcję mody ślubnej stworzył Tommy Hilfigger, w stylu wesela na wsi, na trawie. W Polsce przoduje chyba jednak Maciej Zień, ale też Rina Cossak czy Natalia Jaroszewska. Oczywiście jest to spory wydatek, ale też na suknię ślubną jesteśmy w stanie wydać więcej niż normalnie na ubranie. Niektóre panny młode kupują nawet dwie czy trzy suknie ślubne, jeśli nie mogą się zdecydować na jedną. Bo nie jest łatwo przeprowadzić udany mariaż marzeń z funkcjonalnością, rozsądku z romantyzmem. Istnieje niebezpieczeństwo przedobrzenia i łatwo popaść w kicz. Trzeba wiedzieć, gdzie się zatrzymać: czy dodać jeszcze jedną falbanę, tiul czy wstążeczkę. Chociaż jeśli nawet będziesz wyglądała trochę kiczowato, to i tak będzie ci to wybaczone. Bo to jest twój dzień. Najważniejsze, żeby za nikogo się nie przebierać, pozostać sobą. To zawsze się sprawdza.
Redakcja „Sens”
