Szwecja nie jest pierwszym krajem, w którym uznawane jest prawo szariatu. W Wielkiej Brytanii jest ono wiążące już od od ponad roku. Zapis dotyczy polityki finansowej.
Wielka Brytania od wielu lat jest krajem wielokulturowym i etnicznie zróżnicowanym. Jednak nie wszystkie mniejszości funkcjonują na tych samych prawach. Szacuje się, że muzułmanie stanowią około 5 proc. ludności Wielkiej Brytanii i chociaż wydaje się to być niewielkim odsetkiem, to właśnie muzułmanie mogą cieszyć się szczególnymi przywilejami – nawet jeśli chodzi o politykę ekonomiczną kraju.
Jak podał portal blastingnews, Wielka Brytania jest pierwszym niemuzułmańskim krajem, którego polityka ekonomiczna uznaje zapisy zgodne z prawem szariatu. W 2014 roku na brytyjskim rynku finansowym pojawiły się obligacje sukuk. Ten rodzaj papierów wartościowych jest odpowiednikiem obligacji, które są zgodne z prawem szariatu. W praktyce oznacza to, że dochody nie mogą pochodzić z hazardu, handlu bronią lub alkoholem. Jednak przeciwieństwie do obligacji funkcjonujących w zachodniej ekonomii, sukuki nie są oprocentowane, ponieważ jest to nie zgodne z islamskim prawem szariatu. Emitent zobowiązuje się do wykupu obligacji za z góry ustaloną kwotę.
To nie koniec stopniowego wkraczania prawa szariatu do Wielkiej Brytanii. Brytyjskie ministerstwo skarbu sprzedało dwa budynki biznesmenowi z Bliskiego Wschodu – za łączną kwotę 200 mln funtów. Najwyraźniej zysk był na tyle satysfakcjonujący, że na terenie sprzedanych nieruchomości zezwolono na nadrzędność prawa szariatu nad prawem brytyjskim. Na terenie budynków nie wolno pić alkoholu, sprzedawać wieprzowiny itp. Takie zapisy pojawiły się w umowach najmu.
Prawo szariatu stopniowo wkracza do Europy. Kolejnym krajem, w którym jest uznawane w niektórych przypadkach jest Szwecja. W ostatnim czasie w odbyła się tam precedensowa rozprawa – prawem, które zadecydowało o wyroku sędziego było prawo szariatu, a nie prawo szwedzkie. Sędziowie zapewniają jednak, że prawo szariatu będzie prawem nadrzędnym tylko w przypadku irańskich par, które wstąpiły w związek małżeński na terenie Iranu, a potem osiedliły się w Szwecji.