Czy lata spędzone na emigracji zmieniają naszą osobowość na tyle, że po powrocie do Polski ciężko się dostosować? Jak wyglądają relacje reemigrantów z bliskimi, których nie widzieli dłuższy czas?
Powrót na stałe do Polski po kilku latach emigracji jest na samym początku pełen wzruszeń, łez, spotkań z przyjaciółmi i znajomymi. Jest miło, ponieważ znów można wędrować ulicami swojego miasta czy dzielnicy, do których do tej pory wracaliśmy tylko dzięki naszej wyobraźni i tęsknocie. Jednak, gdy pył już opadnie życie pokazuje realną część codzienności.
Imigranci z Europy Wschodniej mogą mieć problem z uzyskaniem „statusu osoby osiedlonej”
Nagle okazuje się, że świętowanie naszego powrotu i radość z nim związana nie trwa wiecznie i bliscy oraz przyjaciele szybko przechodzą na tym do porządku dziennego, ponieważ zajmują się swoimi codziennymi sprawami. Choć z pewnością dostrzegają naszą obecność, to trzeba zacząć sobie organizować swoje własne życie. Jak jednak reagują reemigranci na powrót do kraju? Co sprawia największy problem?
Wiele jest historii z tym związanych: jedne są szczęśliwe, inne z kolei smutne, a jeszcze inne kończą się ponownym wyjazdem do Wielkiej Brytanii, gdzie w ciągu tych kilku lat zdążyło się poznać nowych przyjaciół i znajomych. Wyjazd na emigrację, to trochę jak przeprowadzka i zmiana szkoły. W nowym miejscu na początku trudno się odnaleźć i jest ciężko. Jednak po jakimś czasie okazuje się, że znaleźliśmy przyjaciół i znajomych, z którymi lubimy spędzać wolny czas, a czasem nawet planować wspólną przyszłość. Okazuje się też, że będąc na emigracji nabieramy pewnych cech mieszkańców pośród, których żyjemy.
Więcej się uśmiechamy, jesteśmy bardziej powściągliwi, ale i podchodzimy do wszystkiego bardziej poważnie. Jednym słowem pozbywamy się części cech, które definiują nas samych, czyli Polaków. Jednak, to dopiero po powrocie do Polski okaże się czy na prawdę pozbyliśmy się naszych narodorowych cech i przywar. Historie Polaków wracających do Polski pokazują, że niektórzy z nas mocno przesiąkli brytyjskością i trudno im jest się przyzwyczaić do starej – nowej rzeczywistości. Polacy wracający do ojczyzny często wpadają w depresję, ponieważ okazuje się, że polska codzienność nie jest zgodna z oczekiwaniami. Brak uśmiechu na ulicy jest tylko wierzchołkiem góry lodowej i długiej litanii problemów, z którymi mierzą się niektórzy powracający.
Do tego trzeba zdać sobie sprawę, że z tak długiego pobytu wracamy nieco odmienieni. Nabywamy pewnych upodobań, które naszej rodzinie i przyjaciołom wydają się dziwne i obce. Mamy swoje ulubione dania, alkohole i zachowujemy się nieco inaczej więcej się uśmiechając i mniej narzekając. Zderzenie tych nabytych cech z tymi, które panują w społeczeństwie polskim może być dla niektórych jak się okazuje bolesne do tego stopnia, że zaraz po powrocie planują oni powrót na Wyspy.
Jednak nawet jeśli nabyte cechy rażą naszych bliskich i znajomych, to trzeba pamiętać, że Polakiem jest się na całe życie i w istocie rzeczy pozostajemy sobą – tylko nieco ewoluowaliśmy poprzez dodanie – w tym przypadku – brytyjskich cech do naszych polskich. Czy to coś złego? Nie, ponieważ dzięki temu można choć trochę zmienić ludzi wokół siebie i uśmiechem prowokować innych do uśmiechania się.
