Tak działa jedna z moich ulubionych zasad coachingowych: „Jeśli na czymś skupiasz swoją uwagę, dostajesz tego więcej”. Jeśli więc skupiasz się na problemie, to on robi się większy i większy. Przypuśćmy – kwestia nieśmiałości, która tak utrudnia osiąganie sukcesów w życiu towarzyskim i uczuciowym. Kiedy zaczynasz drążyć temat, z pewnością wnioski nie należą do zbyt budujących. Tak było w przypadku Marianny – 27-letniej specjalistki ds. sprzedaży.
– Czuję się kompletnie samotna – mówi Marianna. – Nie mam w obecnym miejscu zamieszkania ani rodziny, ani przyjaciół, ani faceta. Rodzice mieszkają ponad 200 kilometrów stąd. Wynajęte mieszkanie, książki, telewizja – to całe moje życie. Gdy zaczynam wyobrażać sobie przyszłość za 5, 10 lat, ogarnia mnie przerażenie. Nigdy nie byłam duszą towarzystwa, ale teraz trudno mi nawet nawiązać zwykłą niezobowiązującą znajomość. Mam wrażenie, że jestem wszędzie piątym kołem u wozu. W poprzedniej pracy jeszcze czasem wychodziliśmy gdzieś razem po południu – raz, dwa razy w tygodniu. Ale od kiedy zmieniłam firmę, znalazłam się w jakiejś totalnej pustce. Weszłam do zespołu, gdzie ludzie się znali i choć pracuję tu już od kilku miesięcy, nie potrafię się zintegrować. Nikt nie zwraca na mnie uwagi, nie jestem nigdzie zapraszana. Trudno mi też poznać jakiegoś mężczyznę, skoro nie mam z kim pójść do klubu, pubu lub dokądkolwiek. To zaczyna mnie przerastać – kończy smutno Marianna.
W takim stanie ducha trudno znaleźć rozwiązane tej sytuacji, prawda? Zewsząd wyłaniają się niemożności, blokady, brak szans…
Co więc możesz robić?
Oto próba rozwiązania problemu na przykładzie Marianny. Przeczytajcie pytania, które jej zadałam i odpowiedzi, które pomogły sformułować strategię działania.
Ja: Marianno, co nazywasz swoim problemem?
Marianna: Moim problemem jest stan samotności, brak przyjaciół, znajomych.
Ja: Jaki jest zatem twój cel? Określ go, mówiąc mi, czego już nie chcesz.
Marianna: Nie chcę czuć się odizolowana, nie mieć kontaktu z ludźmi, nie chcę siedzieć sama w domu.
Ja: Co zatem chciałabyś zamiast tego?
Marianna: Chciałabym móc swobodnie rozmawiać z ludźmi w firmie, wychodzić z nimi czasami gdzieś po pracy, z kimś się zaprzyjaźnić, mieć wokół siebie grupę znajomych i przyjaciół.
Ja: Czy znasz kogoś, kto jest dla ciebie wzorem? Taka osoba, która ma to wszystko, czego ty pragniesz?
Marianna: Moja młodsza siostra jest moim całkowitym przeciwieństwem. Jest bardzo towarzyska, ma przyjaciółki, chłopaka. Niestety, mieszka w innym mieście. Ale ona jest właśnie taka, jaką ja chciałabym być.
Ja: Jakie, według ciebie, cechy charakteru sprawiają, że twoja siostra osiąga to, czego ty pragniesz?
Marianna: Och, jest całkiem inna niż ja… Przede wszystkim jest ekstrawertyczką, lubi mówić. Wśród ludzi często się uśmiecha, jest otwarta i swobodna. Nie przejmuje się też zbytnio niczym. Jest dość beztroską osobą.
Ja: Jak sądzisz, jakie jeszcze cechy przydałyby Ci się abyś mogą cieszyć się sympatią ludzi i mieć przyjaciół.
Marianna: Myślę, że życzliwość, umiejętność słuchania, lojalność. Pewnie też empatia, dobre nastawienie do ludzi….
Ja: Które więc z przydatnych cech już masz a które chciałabyś wzmocnić?
Marianna: Jestem z pewnością życzliwą osobą, potrafię słuchać innych, gram fair, jestem empatyczna. Lubię ludzi, tylko nie bardzo potrafię to wyrazić.
Ja: Które cechy chciałabyś wzmocnić?
Marianna: Ekstrawertyczką nie będę, bo jestem raczej spokojna, ale mogłabym wzmocnić swoją otwartość i swobodę.
Ja: Co to dla ciebie oznacza?Marianna: Chcę być bardziej pozytywna, odważniejsza, nie wycofywać się tak, jak robiłam to wcześniej.
Ja: Które zachowania chcesz zmienić?
Marianna: Chcę przestać się wycofywać, gdy widzę, że ludzie nie nawiązują ze mną kontaktu. Chcę także przestać się martwić i mówić sobie, że jestem nieciekawa, że nikt mnie nie lubi itp. Chcę zmienić swoją mimikę i mowę ciała, bo kiedyś ludzie pytali, czemu jestem smutna, więc myślę, że sprawiam takie wrażenie.
Ja: Co możesz zrobić?
Marianna: Mogę częściej inicjować rozmowy w pracy, pytać innych o samopoczucie, nawiązywać kontakt. Mogę także zauważać, że to ja sama uważam się za nieciekawą i nielubianą. Prawdę mówiąc, nikt mi tego nie daje odczuć. Mogę wyglądać bardziej przyjaźnie, utrzymując kontakt wzrokowy i uśmiechając się.
Ja: Jaki wyznaczasz sobie cel na najbliższy tydzień?
Marianna: Uśmiechać się, gdy rano przychodzę i codziennie nawiązywać kontakt z kilkoma osobami w pracy.
Po kilku tygodniach pracy Marianna odczuła wyraźną poprawę w jakości swoich relacji z ludźmi. Choć jeszcze nie nazywa swoich kontaktów przyjaźniami, to przykre uczucie izolacji zaczyna znikać. No i nie wszystkie wieczory spędza samotnie, pojawiają się okazje do wspólnego spędzania czasu.
Jeśli więc masz wrażenie, że twoje życie w jakimś obszarze znalazło się w martwym punkcie, spróbuj zamienić problem na rozwiązanie. Możesz po prostu wziąć kartkę, długopis i nakreślić drogę wyjścia.
Spróbuj, to naprawdę działa!
Joanna Godecka
