Znamy już sondażowe wyniki wyborów w Wielkiej Brytanii. Zgodnie z prognozami, większość miejsc w Izbie Gmin, i to z ogromną przewagą, zgarnęła Partia Pracy, natomiast Partia Konserwatywna odnotowała historyczną porażkę. Wystarczyły cztery lata, żeby laburzyści z kompletnego dołka wspięli się na sam szczyt politycznego sukcesu.
Sondaże exit poll wskazują na ogromną przewagę Partii Pracy
O zaskoczeniu mowy być nie może. Brytyjczycy pokazali 4 lipca, jak bardzo są zmęczeni rządami Partii Konserwatywnej i jak bardzo potrzebują zmiany przywództwa. I to nie tylko na szczeblu personalnym – w końcu do takich zmian w ostatnich latach się przyzwyczaili, ale przede wszystkim w zakresie kierunku prowadzonej polityki. Ogromna część społeczeństwa postanowiła obdarzyć kredytem zaufania Sir Keira Starmera, który, stojąc na czele Partii Pracy, obiecał Wyspiarzom przywrócenie dobrobytu i powrót do politycznej i gospodarczej stabilności. Czyli, generalnie rzecz ujmując, zejście ze „ścieżki upadku”, na jaką Wielką Brytanię wyprowadziła Partia Konserwatywna.
[sc name=”seealso” promowanypost=”1″ ][/sc]
Pierwsze sondażowe wyniki wyborów wskazują na gigantyczną przewagę Partii Pracy nad pozostałymi ugrupowaniami. Obecnie Partia Pracy może liczyć na 411 z 650 mandatów w Izbie Gmin, natomiast Partia Konserwatywna – jedynie na 119 mandatów. Na trzecim miejscu zameldowali się Liberalni Demokraci z prognozowaną liczbą 71 mandatów. 9 miejsc w Izbie Gmin prawdopodobnie przypadnie Szkockiej Partii Narodowej, 7 mandatów – Sinn Fein, 5 mandatów – Demokratycznej Partii Unionistycznej DUP, 4 mandaty – partii Nigela Farage’a Reform UK, 4 mandaty – Partii Walii i 4 mandaty – Partii Zielonych. Reszta mandatów przypadnie kilku mniejszym ugrupowaniom.
Miażdżąca wygrana Partii Pracy
Sondaże exit poll wskazują na miażdżącą wygraną Partii Pracy. Eksperci przypominają, że podobną w swojej skali do pamiętnego zwycięstwa laburzystów w 1997 r. pod przywództwem Tony’ego Blaira. To właśnie wówczas Partia Pracy zgarnęła dla siebie aż 419 mandatów (przy 165 mandatach torysów). W pierwszym przemówieniu po opublikowaniu sondażowych wyników wyborów Sir Keir Starmer nie krył radości, mówiąc: – Zrobiliśmy to! Prowadziliście kampanię, walczyliście o to, zagłosowaliście za tym i teraz to nadeszło. Zmiana zaczyna się teraz. To, muszę szczerze powiedzieć, wspaniałe uczucie. Cztery i pół roku pracy nad zmianą partii. Właśnie po to to się stało: zmieniona partia ludzi pracujących, gotowa służyć naszemu krajowi, gotowa przywrócić Wielką Brytanię w służbie ludziom pracy.
[sc name=”seealso” promowanypost=”2″ ][/sc]
Torysi już zaczynają rozliczenia?
Ustępujący premier Rishi Sunak jest w drodze do Pałacu Buckingham, by na ręce króla Karola III złożyć rezygnację ze stanowiska premiera. O godz. 10:30 GMT Rishi Sunak spotka się z dziennikarzami i wyda ostatnie oświadczenie.
W szeregach Partii Konserwatywnej panuje powszechne przygnębienie, ale i przekonanie o tym, że torysi muszą postawić na nową jakość w polityce, by odzyskać utracone głosy wyborców. – Zasłużyliśmy na porażkę. Partia Konserwatywna wydaje się po prostu wyczerpana i pozbawiona pomysłów. Ale nie wszystko to jest winą Rishiego Sunaka. To Boris Johnson i Liz Truss doprowadzili partię do katastrofy. Rishi Sunak stał się twarzą upadku – powiedział na gorąco agencji Reutera Ed Costello, przewodniczący organizacji Grassroots Conservatives.
W Partii Konserwatywnej mandaty straciło kilku znanych polityków. Już teraz wiemy, że z miejscem w Izbie Gmin pożegnają się m.in. Liz Truss, Penny Mordaunt, Grant Shapps i Jacob Rees-Mogg. Poza tym mandat stracił Daniel Kawczynski – jedyny poseł do Izby Gmin urodzony w Polsce.
