To miało być złoto – w przedolimpijskich prognozach wymieniano Szymona Małachowskiego (obok Anity Włodarczyk i Pawła Fajdka) jako polskiego pewniaka do olimpijskiego mistrzostwa.
Kto jak kto, ale mistrz świata z 2015 roku z Pekinu, dwukrotny wicemistrz globu z 2009 i 2013 oraz aktualny mistrz Europy z Amsterdamu zwyczajnie musiał być wymieniany w ścisłym gronie faworytów. W jego obfitującej sukcesy karierze brakowało jednak złota z igrzysk w rzucie dyskiem. W Pekinie zajął drugie miejsce, a w Londynie z powodu kontuzji zajął jedynie piąte miejsce.
ZOBACZ TAKŻE – Historia, jak z filmu – poznaj dzieje 80-letniej (!) femme fatale z Polski!
Bardzo długo wszystko szło po myśli 33-letniego reprezentanta Polski. W piątek wygrał kwalifikację, potwierdzając, że jest w dobrej formie. Podczas sobotniego finału bardziej niż rywali obawiał się… kapryśnej pogody. „To jest najważniejsza impreza dla sportowca, każdy chce zdobyć medal. Trzeba robić swoje. Nie można dać się zwariować. Im bardziej człowiek się napina, tym gorzej” – komentował przed zawodami.
W finale Małachowski rzucał bardzo dobrze. Po pierwszej próbie (67,32 m) objął prowadzenie i to jego musieli gonić rywale. Wynik jeszcze poprawił na 67,55, ale tego dnia fenomenalnie zaprezentował się Christoph Harting.
ZOBACZ TAKŻE – Czy to koniec Britain First?
Niemiec, którego starszy brat Robert jest wielkim rywalem naszego zawodnika, w ostatniej próbie rzucił dyskiem na odległość 68,37 metrów. Poprawił tym samym swój rekord życiowy i osiągnął najlepszy w tym roku rezultat na świecie, a Polak po dość słabym rzucie musiał zadowolić się srebrnym medalem.