Światem piłkarskim wstrząsnęła wczorajsza wieczorna wiadomość o ustąpieniu Seppa Blattera z funkcji prezesa FIFA. Wybrany w zeszły piątek na kolejną kadencję Szwajcar, po 17 rządów nad światowym futbolem, nieoczekiwanie zrzekł się stanowiska. Nowe wybory odbędą się na początku przyszłego roku.
Wiadomość o dymisji Blattera ucieszyła zarówno polskie, jak i angielskie władze piłkarskie. Szef PZPN Zbigniew Boniek, który jawnie opowiadał się przeciwko ustępującemu prezesowi, przyznał, że wiadomość o dymisji jest dla niego wielkim zaskoczeniem.
Motywacje Blattera zasłużony polski piłkarz tłumaczy na dwa sposoby. Po pierwsze FIFA jest pod bardzo silną presję amerykańskich śledczych, którzy być może znaleźli więcej kompromitujących materiałów, niż te, o których mówi się w mediach. Od tygodnia w więzieniu przebywają zastępcy Blattera, którym mogły rozwiązać się języki.
Drugim możliwym wyjaśnieniem dymisji są względy czysto osobiste. Dobiegający do osiemdziesiątki Blatter pewnie wolałby spędzić część swojego bardzo aktywnego życia z rodziną. Przez ostatnich kilkanaście lat żył w złotej klatce i mógł nie być świadomy tego, jak na zewnątrz postrzegana jest zarówno FIFA, jak i on sam.
Lokalizacja mundialu niepewna
Szef Football Association (FA) Greg Dyke również z radością przyjął wiadomość o zmianach we władzach FIFA. Angielska federacja, bardzo silna i o najdłuższych na świecie tradycjach, należała do największych krytyków Blattera.
Wybory nowego szefa mogą również oznaczać zmianę miejsca mistrzostw. Co prawda coraz głośniej mówi się o tym, że Mundial w Rosji w 2018 roku najprawdopodobniej się odbędzie, bo zostało zbyt mało czasu na zmiany, ale Katar, jako gospodarz mistrzostw cztery lata później, ma powody do niepokoju.
Jednak wbrew zapowiedziom burmistrza Londynu, Borisa Johnsona, Brytyjczycy nie szykują się do zorganizowania mistrzostw u siebie. „Myślę, że jest to całkiem jasne, że nie mundial nie odbędzie się w Europie dwa razy z rzędu” stwierdził Dyke, dodając, że największe szanse na organizacje mistrzostw mają Amerykanie, którzy byli bezpośrednimi konkurentami Kataru.
