Na mocy umowy EU z Turcją nad Cieśninę Bosfor popłynął pierwszy statek deportujący nielegalnych imigrantów. Na jego pokładzie znajduje się około 200 osób, pochodzących głównie z Pakistanu i Afganistanu, które chciały dostać się do Europy.
Udało im się dotrzeć do Grecji, gdzie przebywali w specjalnym obozie. Teraz trafią do tureckiego miasta Dikili.
Europa za kilka miliardów euro, nadzieję na dołączenie do UE i ustępstwa ekonomiczne kupiła sobie czyste sumienie. Wspólnota nie tyle podzieliła się odpowiedzialnością za zarządzanie kryzysem imigracyjnym na odcinku macedońsko-greckim, ile umyła ręce i pozbyła się problemu. Turecki prezydent Recep Tayyip Erdogan zgodził się przyjąć do trzech milionów ludzi, którzy szukają schronienia w bogatych krajach Europy. Ale ich nikt o zdanie nie pytał i wcale nie uśmiecha im się podróż do Turcji…
„Jeśli każą mi wracać do Turcji utopię siebie i swoją rodzinę w morzu. Nie uciekłem z jednego piekła, aby trafić do innego” – zapowiada Mustafa, szukający azylu w Europie Syryjczyk. Przebywający w obozach tymczasowych na greckich i cypryjskich wyspach, głównie na Lesbos i Chios, imigranci są zdesperowani.
Turcja za Wielką Brytanię w Unii Europejskiej? Brytyjczycy nie chcą być w Unii z Turcją
Doskonale wiedzą, jakie warunki życia czekają ich w Turcji, która nie bez powodu nie jest członkiem Unii Europejskiej, i są gotowi zrobić wszystko, aby tam nie dotrzeć. Wielu z nich, podobnie jak Mustafa, grozi odebraniem sobie życia. To jedyne, co mają w tej chwili do stracenia.
Zarówno ONZ, jak i charytatywna organizacja Save the Children wyraziły zaniepokojenie sytuacją dzieci w obozach dla nielegalnych imigrantów. Obserwatorzy obu organizacji spostrzegli wiele wypadków łamania praw człowieka w związku z bezwzględnym wprowadzeniem w życie umowy z Ankarą. Z kolei Amnesty International stoi na stanowisku, że Turcja nie jest „bezpiecznym krajem” dla imigrantów.
