Nadużycia w brytyjskiej branży hotelarsko-gastronomicznej coraz częściej związane są z wizami dla pracowników wykwalifikowanych. Jeszcze w 2023 roku tylko jedną osobę z takim dokumentem zidentyfikowano jako potencjalną ofiarę. Już rok później liczba ta wzrosła do 75.
Schemat przypomina patologie wcześniej obserwowane w sektorze opieki społecznej. Pracodawcy nielegalnie przerzucają koszty, które powinni ponosić, na pracowników. Migranci muszą opłacać nie tylko wizy i dokumenty, ale także dodatkowe, zawyżone koszty.
Setki ludzi zwabionych wizją lepszego życia
Pracowników gastronomii szczególnie dotyka problem. Od stycznia 2024 do czerwca 2025 roku infolinia organizacji Unseen odnotowała 485 zgłoszeń dotyczących potencjalnych ofiar pracujących w barach, restauracjach, punktach szybkiej obsługi czy firmach cateringowych. Kolejne 85 przypadków wiązało się z obiektami noclegowymi – hotelami, kempingami i kwaterami wakacyjnymi.
Unseen ostrzega, że setki osób zwabiono obietnicami stabilnego zatrudnienia i lepszego życia. Zamiast tego znalazły się w sytuacji przypominającej współczesne niewolnictwo.
18 tys. funtów średniego długu to cena za złudne marzenia
Pracownicy często wpadają w spiralę zadłużenia. Opłaty wynoszą od kilku do nawet 30 tys. funtów, a średnia kwota długu przekracza 18 tys. funtów. Wielu z nich spłaca pośredników w krajach pochodzenia, inni stają się zakładnikami własnych pracodawców, którzy potrącają raty z pensji.
Takie praktyki sprawiają, że zatrudnionym brakuje pieniędzy na podstawowe potrzeby, a dodatkowo żyją oni w strachu przed groźbami cofnięcia wizy czy deportacją. Niektórzy pracownicy gastronomii są zmuszani do pracy bez dni wolnych, aby szybciej spłacić swoje zobowiązania.
Indie na czele tragicznych statystyk
Najliczniejszą grupę potencjalnych ofiar stanowią obywatele Indii, jest to aż 40 proc. wszystkich zgłoszeń. Na drugim miejscu znaleźli się pracownicy z Bangladeszu (13 proc.). Choć udział Brytyjczyków jest znacznie niższy, to Wielka Brytania znalazła się w pierwszej czwórce krajów pochodzenia ofiar. W latach 2024–2025 zidentyfikowano łącznie 17 takich przypadków.
Wspólnym elementem wszystkich historii jest ogromna przepaść między obietnicami składanymi przed przyjazdem a rzeczywistością – od opłat wizowych, przez zakwaterowanie u pracodawcy, po pracę w warunkach urągających prawom człowieka.
