Jeśli jesteście fanami grzybobrania i mieszkacie na Wyspach, powinniście wiedzieć, jak rozpoznać trujące odmiany grzybów w Wielkiej Brytanii i jak odróżnić je od jadalnych.
Polacy znani są ze swojego zamiłowania do grzybobrania, a sezon na to już się rozpoczął, dlatego warto zapoznać się z tym, jakich grzybów lepiej w Wielkiej Brytanii bezwzględnie unikać.
Trujące grzyby w Wielkiej Brytanii
Zbieranie grzybów staje się coraz bardziej popularne na Wyspach, dlatego – jeśli kusi nas grzybobranie – z tymi ośmioma grzybami powinniśmy bezwzględnie zapoznać się, aby ich unikać, gdyż są silnie trujące. Należy przy tym pamiętać, że nie wszędzie wolno zbierać grzyby na terenie UK. Jest to dość mocno ograniczone, ze względu na to, że uważa się iż grzyby to ważny element ekosystemu. Tutaj przeczytasz, gdzie nie wolno zbierać grzybów w Wielkiej Brytanii.
Lista trujących grzybów w UK
Zasłonak rudawy (łac. Cortinarius rubellus, ang. Deadly webcap) – jest to grzyb, którego zjedzenie może zakończyć się śmiercią. Rzadko występuje zarówno w Polsce jak i w Wielkiej Brytanii, jednak możemy go spotkać w lasach sosnowych i świerkowych, często występuje wśród wrzosów i jagód – od sierpnia do listopada.
Zawiera on truciznę zwaną orellaniną, która działa na organizm w ciągu dwóch do trzech dni po spożyciu. Pojawiają się przy tym objawy grypopodobne, wymioty, niewydolność nerek i potencjalnie śmierć.
Muchomor zielonawy (łac. Amanita phalloides, ang. Death cap) – wygląda on dość zwyczajnie i przypomina wiele gatunków jadalnych grzybów, dlatego też jest najczęściej odpowiedzialny za śmiertelne zatrucia na całym świecie. Jest powszechny w Anglii. Ma zabarwione na zielono kapelusze, białe łodygi i białe skrzela, rosnące na ziemi w lasach liściastych od sierpnia do listopada.
Zawiera alfa-amanitynę, która jest odpowiedzialna za niewydolność wątroby i nerek, z ryzykiem utraty życia. Objawy zatrucia zwykle zaczynają się już od sześciu do 24 godzin po spożyciu i wywołują wymioty, biegunkę i silny ból brzucha, a następnie żółtaczkę, drgawki i śpiączkę.
Muchomor jadowity (łac. Amanita virosa, ang. Destroying angel) – jest to gatunek śmiertelnie trującego grzyba. Występuje zwykle w lasach liściastych i mieszanych. Wywołuje wymioty, biegunkę i silne bóle brzucha od ośmiu do 24 godzin po zjedzeniu. Tylko jeden kawałek tego grzyba w zupie składającej się z innych jadalnych gatunków wystarczy, aby zabić każdego, kto go zje, ostrzega Woodland Trust. Muchomor jadowity rośnie od lipca do listopada.
Stożkówka cienkotrzonowa (łac. Pholiotina rugosaang. Fool’s conecap) – Zwykle spotykany wśród ściółki, gnijących stosów zrębków, trocin, żyznej gleby i kompostu, można znaleźć stożkówkę rosnącą nawet w ogrodzie przy domu. Zawiera ona śmiercionośną alfa-amanitynę, która może spowodować śmiertelne uszkodzenie wątroby.
Lejkówka jadowita (łac. clitocybe rivulosa, ang. Fool’s funnel) – znana jest również jako „pocący się grzyb”. Często rośnie obok jadalnego grzyba Marasmius oreades, co stwarza dodatkowe ryzyko dla zbieraczy grzybów. Lejkówka często rośnie na trawnikach, łąkach i innych trawiastych obszarach. Można ją znaleźć od lipca do początku grudnia. Zawiera toksynę muskarynową, która wywołuje wiele reakcji organizmu, w tym nadmierne ślinienie, pocenie się i produkcję łez. W większych dawkach może powodować bóle brzucha, mdłości, biegunkę, niewyraźne widzenie i trudności w oddychaniu. Może też w niektórych przypadkach prowadzić do śmierci.
Hełmówka jadowita (łac. Galerina marginata, ang. Funeral bell) – jest to kolejny potencjalnie śmiercionośny grzyb, na który grzybiarze powinni zwrócić uwagę. Można go znaleźć rosnącego w rozkładającym się drewnie w lasach mieszanych lub iglastych od sierpnia do listopada. Nie jest on szczególnie powszechny w Wielkiej Brytanii. Gatunek zawiera te same trujące amatoksyny do muchomor zielonawy powodując wymioty, uszkodzenie wątroby i potencjalnie śmierć.
Muchomor plamisty (łac. Amanita pantherina, ang. Panther cap) – jest to grzyb silnie trujący o działaniu halucynogennym, który rośnie na suchych glebach w lasach zarówno liściastych jak i iglastych. Gatunek ten nie jest powszechny w Wielkiej Brytanii, ale należy na niego uważać. Skutki jego działania mogą być szczególnie niepokojące, a w rzadkich przypadkach śmiertelne.
Bokówka biała (łac. Pleurocybella porrigens, ang. Angel’s wings) – może wyglądać pięknie, ale najlepiej zostawić ją w spokoju, jeśli zauważymy ją w lesie. Czysto biały grzyb rośnie w skupiskach na rozkładającym się drewnie drzew iglastych i można go łatwo znaleźć na szkockich wyżynach i w Kumbrii, chociaż w innych rejonach jest rzadki. Grzyb zawiera substancje chemiczne, które są toksyczne dla mózgu – powodując trwałe jego uszkodzenie i śmierć.
Jak sprawdzić, czy grzyb jest jadalny?
W przypadku, gdy mamy wątpliwości co do tego, czy jesteśmy w stanie odróżnić grzyby jadalne od trujących, najbezpieczniejszą opcją jest zawsze kupowanie grzybów w sklepie. Warto także przestrzegać poniższych zasad:
– Unikać grzybów z białymi blaszkami lub pierścieniem na łodydze i bulwiastą lub workowatą podstawą zwaną volva.
– Unikać grzybów z czerwonym kapeluszem lub łodygą.
– Nie jeść żadnych zebranych grzybów, chyba że mamy 100-procentową pewność, że są jadalne i znamy się na grzybach. To zdecydowanie najważniejsza zasada.
Pełna lista ze zdjęciami tutaj.
