Wydawało się, że pozew złożony przeciwko popularnej amerykańskiej sieci fast-food, w którym jeden z klientów skarżył się na brak ostrzeżeń o wysokiej temperaturze serwowanej tam kawy, to szczyt sądowych absurdów. Okazuje się, że sądy izraelskie i francuskie rozstrzygają jeszcze bardziej kuriozalne sprawy.
Powodem, aby nielubianego pracodawcę pozwać, nie musi być niewypłacanie nadgodzin. W zeszłym tygodniu pisaliśmy o Fredericu Desnardzie – byłym pracowniku fabryki perfum, który wytoczył swoim szefom proces , jako uzasadnienie podając zaburzenia emocjonalne i zdrowotne wywołane… permanentną nudą.
Francuz na stanowisku dyrektora generalnego zarabiał 3500 euro miesięcznie, ale utrzymuje, że pieniądze wpływały na jego konto bez względu na to, czy wywiązywał się z obowiązków, czy nie. Przełożeni nie dzwonili, a nawet powalali pracować z domu, od czasu do czasu zlecając Desnardowi jedynie odbiór swoich dzieci ze szkół. Wyrok ma zapaść w czerwcu. Przedstawiciele firmy nie przyznają się do winy.
Do winy nie przyznaje się również strona postępowania, które toczy się przed sądem izraelskim, choć tutaj właściwszym stwierdzeniem byłoby: nie potwierdza i nie zaprzecza. Bóg, bo o nim mowa, został oskarżony przez Davida Shoshana, mieszkańca Hjafy, o traktowanie go w sposób „ostry i niesprawiedliwy”. W taki też sposób uargumentował on wniosek o zakaz zbliżania się. Shoshan wcześniej kilkukrotnie o „występkach” Boga zawiadamiał lokalną policję. Interwencje były nieskuteczne, więc postanowił zwrócić się do sądu. Przedstawiciel wymiaru sprawiedliwości nie był tak wyrozumiały, jak jego francuski kolega i wniosek od razu odrzucił.
