Dzisiejszym głosowaniem zakończyła się debata nad ustawą Assisted Dying (No 2) Bill (ustawa o tzw. samobójstwie wspomaganym). Stosunkiem głosów 330 do 118 ustawa została odrzucona. Sprawa wzbudzała wiele kontrowersji nie tylko wśród duchownych, ale także wśród polityków
Projekt ustawy Assisted Dying został podniesiony przez Roba Marrisa, członka Parlamentu z ramienia Partii Pracy dla Wolverhampton South West. Ustawa jest niemal w identycznym kształcie jak ta, którą zaproponował Lord Falconer. Akt prawny przeszedł pierwszy etap legislacyjny.
Jeśli ustawa Assisted Dying zostałaby przyjęta, dałaby prawo lekarzom do przepisanie pacjentom w Anglii i Walii śmiertelnej dawki leku, z zastrzeżeniem, że chory ma przed sobą mniej niż 6 miesięcy życia. Pacjent otrzymałby lek, jeśli opinia sędziego Sądu Najwyższego i dwóch niezależnych lekarzy potwierdziłaby, że pacjent świadomie podjął decyzję.
Debata nad ustawą była niezwykle emocjonalna: „powinniśmy chronić najbardziej cierpiących, a nie zezwalać na ich zabijanie. Ta ustawa jest etycznie nieakceptowalna” – przekonywała Fiona Bruce MP of Congleton. „Prawo do śmierci, bardzo łatwo może stać się obowiązkiem” – dodała Caroline Spelman z ramienia konserwatystów.
Arcybiskup Canterbury i Justin Welby także byli przeciwni ustawie, argumentując, że jej ustanowienie będzie wyrażało „aktywne poparcie” dla samobójstwa. Natomiast zdaniem dr Philippy Whitford „właściwa opieka paliatywna może być podróżą ku pięknej śmierci.”
Premier nie był obecny podczas debaty. Jego opinię na temat ustawy przedstawił rzecznik: „Premier przedstawił swoje stanowisko już wcześniej. Nie jest przekonany co do tego, że następne kroki muszą zostać uczynione. Nie jest też zwolennikiem podejścia, że ta ustawa mogłaby przybliżyć nas do zalegalizowania eutanazji.” Jednak w kwestii ustawy Premier nie podjął żadnych kroków legislacyjnych.