Fot. Getty
Eksperci alarmują, że kolejne dwa lata pandemii i kolejno wprowadzane lockdowny opóźniły rozwój u wielu dzieci. Tzw. syndrom pandemii objawia się na różne sposoby, ale nie ulega wątpliwości, że rodzice i nauczyciele będą teraz musieli się przyłożyć, żeby nadgonić stracony czas.
Dzieci w wieku przedszkolnym zostały w sposób szczególny doświadczone przez pandemię koronawirusa. Kolejno wprowadzane na Wyspach lockdowny sprawiły, że wielu najmłodszych mieszkańców zostało zamkniętych w domach oraz pozbawionych szerokich kontaktów z innymi członkami rodziny i dziećmi w ich wieku. Wreszcie wiele dzieci zostało w trakcie lockdownów skazanych na ustawiczne oglądanie bajek, co spowolniło albo zniekształciło rozwój ich mowy, a także ograniczyło kreatywność.
Syndrom pandemii u dzieci – czym się objawia?
Syndrom pandemii objawia się rożnie w różnych grupach wiekowych. U najmłodszych na przykład eksperci zauważają problemy z „reagowaniem na podstawową mimikę twarzy”. Najmłodsze dzieci, nieprzyzwyczajone do oglądania różnorodnych twarzy niepokoją się, widząc obecnie nieznane sobie twarze albo nie potrafią odczytać wyrazów twarzy, ponieważ zbyt często w trakcie pandemii widywały swoich bliskich w maseczkach. Nieco starsze dzieci mają problem nie tylko z mówieniem (brakuje im wówczas pewności siebie), ale i z artykułowaniem bardziej złożonych myśli. Wszystko to dlatego, że przegapiły cenny czas, w którym dorośli najczęściej opowiadają im różnorodne historie czy z nimi śpiewają. Natomiast u dzieci, które oglądały w trakcie lockdownów zbyt dużo bajek, zaobserwowano tendencję do imitacji postaci z kreskówek, przejmowanie ich akcentów, sposobu wysławiania się czy piszczenie. Wreszcie wiele starszych dzieci nie nauczyło się samodzielnie korzystać z toalety, siąkać nosa lub ubierać się, co oznacza, że mogą one mieć problem z pójściem do szkoły.
