Fot. Shutterstock, Getty
Zastanawiasz się nad nową pracą i nie jesteś pewien, czy rodzaj kontraktu proponowanego przez potencjalnego pracodawcę będzie dla Ciebie korzystny? Zobacz koniecznie porównanie najczęstszych typów umów o pracę obowiązujących w Wielkiej Brytanii: full-time, part-time, fixed-term, zero-hours oraz zatrudnienie przez agencję pracy.
W Wielkiej Brytanii między pracownikiem a pracodawcą może zostać zawarty jeden z poniższych typów kontraktów:
- full-time i part-time
- fixed-term
- zero-hours
- zatrudnienie jako agency staff.
Ponadto, istnieją osobne wytyczne rządowe, dotyczące zatrudniania członków rodziny, młodzieży oraz wolontariuszy. Inne regulacje dotyczą także pracy w charakterze freelancera, konsultanta, czy osób samozatrudnionych. Poniżej przedstawiamy rządowe ustalenia, dotyczące zatrudnienia przez agencje.
Umowa na czas nieokreślony (full-time i part-time)
Umowa o pracę pełny etat lub na część etatu musi spełnić następujące warunki i zapewnić pracownikowi wszelkie prawa przysługujące osobom zatrudnionym w UK, do których należą między innymi prawa wymienione niżej:
- umowa musi mieć formę pisemną, określającą warunki zatrudnienia
- pracownik musi otrzymywać stawkę nie niższą niż aktualna stawka płacy minimalnej w UK
- pracownik musi otrzymywać payslipy
- pracownik ma prawo do ustawowego zasiłku chorobowego (Statutory Sick Pay)
- pracownik ma prawo do urlopu macierzyńskiego/ojcowskiego/adopcyjnego.
Umowa na czas określony (fixed-term contract)
Jak czytamy na stronach brytyjskiego rządu, osobom zatrudnionym na podstawie umowy na czas określony przysługują te same prawa, co osobom zatrudnionym na czas nieokreślony w oparciu o umowy na cały lub częściowy etat. Dodatkowo dla kontraktów fixed-term charakterystyczne jest:
- umowa obowiązuje tylko przez wskazany w kontrakcie okres – najczęściej zakończenie umowy jest równocześnie terminem zakończenia zadania określonego w umowie i zleconego osobie zatrudnionej
- zakończenie umowy może też nastąpić, gdy zajdą inne określone wydarzenia.
Dowiedz się więcej: Jakie prawa przysługują pracownikom w Wielkiej Brytanii? Zobacz listę 10 najważniejszych zobowiązań pracodawcy
Kontrakt zero-hours
Niektórzy mawiają, że kontrakty zero-hours to odpowiednik polskich „śmieciówek”. Jest to niewątpliwie najgorszy rodzaj umowy – z perspektywy osoby zatrudnionej. Jest tak m.in. dlatego, że umowa tego typu nie przewiduje z góry żadnej minimalnej liczby godzin, którą pracownik musi przepracować w danym okresie. Oznacza to na przykład, że jeśli w danym miesiącu pracownik nie będzie akurat potrzebny pracodawcy, to może się zdarzyć, że nie przepracuje on ani jednej godziny w tym miesiącu, a tym samym – nic nie zarobi.
Jak czytamy na stronach rządowych, kontrakty zero-hours dotyczą zazwyczaj pracy „na akord” lub pracy dorywczej. Mimo że pracodawca ma prawo wzywać pracownika wtedy, gdy jest on akurat potrzebny i nie musi zapewnić pracownikowi ani jednej godziny pracy, pracownik z kolei ma prawo odmówić stawienia się w pracy „na zawołanie”. Pracodawca jest też odpowiedzialny za bezpieczeństwo i zdrowie w pracy WSZYSTKICH osób zatrudnionych.
Polecane: PORADNIK: Czym są i jak działają kontrakty "zero hours"?
Dodatkowo, pracownikowi zatrudnionemu w ramach kontraktu zero-hours przysługuje prawo do krajowej płacy minimalnej oraz do ustawowego płatnego urlopu – ten ostatni będzie jednak naliczany proporcjonalnie do liczby przepracowanych godzin.
Zatrudnienie za pośrednictwem agencji pracy
Osoby zatrudnione za pośrednictwem agencji to często również pracownicy tymczasowi. Jednak w przeciwieństwie do osób zatrudnionych na kontraktach zerowych, pracownicy agencyjni (agency staff) mogą liczyć na większe przywileje, do których należą między innymi:
- po 12 tygodniach nieprzerwanego zatrudnienia na tym samym stanowisku, pracownicy agencyjni otrzymują takie same warunki zatrudnienia, co pracownicy zatrudnieni na stałe – przede wszystkim dotyczy to wysokości wynagrodzenia, czasu pracy, pracy na nocną zmianę, przerw i urlopu
- w miejscu pracy pracownicy agencyjni mają prawo korzystać ze wspólnych obiektów (np. ze stołówki pracowniczej)
- pracownicy agencyjni mają takie samo prawo, co inni do informacji o wolnych miejscach pracy.
Nie przegap: Co Brytyjczycy robią w pracy, gdy… udają, że pracują? Zobacz listę 10 najbardziej popularnych „rozpraszaczy”
