Choć od momentu uruchomienia art. 50 Traktatu Lizbońskiego Wielka Brytania powinna mieć dokładnie 2 lata na wynegocjowanie korzystnej dla siebie umowy wyjścia z Unii Europejskiej, to fakty przedstawiają się zgoła odmiennie. Na dzień dzisiejszy wydaje się, że Theresa May będzie miała na to jedynie 17 miesięcy.
Skąd ta rozbieżność? Ano stąd, że kalendarz negocjacyjny obejmuje nie tylko bezpośrednie rozmowy przy stole Brytyjczyków z przedstawicielami Unii, ale też ratyfikację umowy przez Komisję Europejską, Parlament Europejski i poszczególne państwa członkowskie.
Na Wyspach rosną ceny! Bank Anglii źle oszacował skutki Brexitu?
Wiemy już, że negocjacje ws. Brexitu rozpoczną się najwcześniej w maju, ponieważ specjalny szczyt Rady Europejskiej, na którym zostanie przyjęta strategia negocjacji z Wielką Brytanią, został zwołany przez Donalda Tuska dopiero na 29 kwietnia. Natomiast zgodnie z założeniami głównego negocjatora ze strony Unii, Michela Barniera, negocjacje powinny się zakończyć najdalej w październiku, żeby wszystkie organy Unii oraz państwa członkowskie miały czas przedyskutować umowę i poddać ją ratyfikacji. A przypomnijmy, że do zaakceptowania umowy wyjścia Wielkiej Brytanii ze wspólnoty potrzebna jest zgoda przynajmniej 20 państw, które zamieszkuje przynajmniej 65 proc. ludności Unii.
Prawo do pobytu w UK uzależnione od posiadania ubezpieczenia zdrowotnego
Wszystko zatem wskazuje na to, że rząd Theresy May będzie się musiał pośpieszyć i sprawnie zamykać kolejne obszary negocjacyjne. Bo choć istnieje formalnie możliwość wydłużenia negocjacji, to jednak potrzebna jest do tego zgoda wszystkich pozostałych państw członkowskich Unii, a na konsensus w tej sprawie brytyjska premier nie powinna zbytnio liczyć.
Bardziej prawdopodobne wydaje się, że przy braku kompromisu ws. umowy Brexitu Wielka Brytania opuści Unię bez żadnej umowy i wtedy ustanowi swoje relacje handlowe ze wspólnotą w oparciu o reguły WTO.
