Z najnowszej analizy wynika, że ludzie, którzy pracują mimo choroby, zamiast iść na zwolnienie lekarskie, kosztują gospodarkę miliardy funtów rocznie.
Praca mimo choroby jest fatalnym rozwiązaniem zarówno dla chorego pracownika, bardzo często również jego współpracowników oraz gospodarki.
Ci, którzy pracują mimo choroby, obciążają gospodarkę
Z przeprowadzonej analizy wynika, że ludzie, którzy pracują mimo choroby zamiast wziąć zwolnienie lekarskie, są obciążeniem dla gospodarki. Wyniki analizy pojawiły się po tym, jak Instytut Badań nad Polityką Publiczną (The Institute for Public Policy Research – IPPR) zaapelował o „przejście na gospodarkę opartą na zdrowiu”.
Za sprawą tego podejścia pracodawcy mieliby robić więcej w celu zapewnienia dobrego stanu zdrowia w miejscu pracy. W najnowszym raporcie oszacowano, że ukryte koszty chorób dla gospodarki wzrosły od 2018 roku o 30 miliardów funtów.
Z tej sumy około 25 miliardów funtów wynikało z niższej produktywności osób pracujących w czasie choroby. A tylko pozostałe 5 miliardów wynika z faktycznego chorobowego.
Chory człowiek Europy
IPPR opisuje Wielką Brytanię jako „(dosłownie) chorego człowieka Europy”. Charakteryzuje się słabą jakością pracy, nadmiernym spożyciem niezdrowej żywności, paleniem tytoniu, hazardem i niskim poziomem inwestycji mającym wpływ na zdrowie publiczne.
Niestety praca w czasie choroby prowadzi na dłuższą metę do przewlekłego złego stanu zdrowia. I stanowi poważne zagrożenie również dla gospodarki.
Powołując się na analizę przeprowadzoną przez Office for Budget Responsibility (OBR), raport sugeruje, że brak aktywności zawodowej spowodowany chorobą może prowadzić do zmniejszenia rocznych wpływów podatkowych o 8,9 miliarda funtów. A także oczywistych wyższych wydatków na opiekę zdrowotną.
Doktor Jamie O’Halloran, pracownik naukowy w IPPR, powiedział:
– Zbyt często na brytyjskich pracowników wywiera się presję, aby pracowali w czasie choroby, co jest niewłaściwe. Szkodzi to ich dobremu samopoczuciu i zmniejsza produktywność. Może to wynikać ze złej kultury pracy, złego zarządzania, niepewności finansowej lub po prostu słabego zrozumienia długoterminowych warunków wśród brytyjskich pracodawców.
